جلالي

مرهم تو به زخمم باش ای درد توام درمان           دردی کش جامم باش ای نوش كن كامان

در هاله اي از تردید من عمر به سر كردم             خورشید  جهان  گشته  از  روز  ازل پنهان  

خشكيده لبانم باز از آتش  جانسوزی                   تو  ابر  بهاری  باش  من  ملتمس  باران

 از درد فراقت من بي هوش شدم ناگاه                    افسانه افسونگر گیسوی به باد افشان

تو عشق بسي پاكي،معشوق نه من باشم    معشوق تو خود باشي عاشق نشوی آسان

بسیار من آسودم در خاك زمين آرام                          در سور بدم جانا تا باز كنم چشمان  

بهزاد همه عمري خیره به نگاهت بود                   لطفي كن و دريابش تا پخته کنی خامان